روزي تني چند از صحابه پس از رهنمودهاي رسول خدا دربارة قيامت در خانه عثمان بن مظعون گرد هم آمدند و تصميم گرفتند كه:

  • روزها را روزه دار باشند؛ 2- شبها در تهجد و عبادت به سر برند؛ 3- در رخت خواب جاي نگيرند؛ 4- از غذاهاي خوب، مانند گوشت بهره گیری نكنند؛ 5- با زن خود همبستر نگردند؛ 6- از بوي خوش بهره گیری نكنند؛ 7- لباس خشن و ضخيم بپوشند؛ 8- لذات دنيوي را ترك گويند؛ 9- به كار و زندگي پشت پا زده و به سير و سياحت بپردازند.
  • نکته مهم : برای بهره گیری از متن کامل پژوهش یا مقاله می توانید فایل ارجینال آن را از پایین صفحه دانلود کنید. سایت ما حاوی تعداد بسیار زیادی مقاله و پژوهش دانشگاهی در رشته های مختلف می باشد که می توانید آن ها را به رایگان دانلود کنید

تصميمهاي فوق به رسول خدا گزارش گردید و پيامبر در جمع آنان حضور يافت و به آنان فرمود: من براي شما چنين دستوري صادر نكرده ام. نفس شما بر گردن شما حق دارد….؛ سپس فرمود: در دين من ترك زن و زندگي و بيزاري از خوردن گوشت و نيز ترك كار و کوشش و پرداختن به مسجد نشيني و روي آوردن به سياحت و دوره گردي وجود ندارد، بلكه گوشه نشيني و رهبانيت امت من عبارت می باشد از : جنگ و جهاد در راه خدا.

از بيان پيامبر (ص) چند نكته را مي توان در مورد زهد اسلامي آموخت:

1- زهد ترك دنيا نيست، بلكه دنيا را به خدمت خويش درآوردن می باشد.

2- زهد پشت پا زدن به كار و فعاليتهاي زندگي نيست.

3- زهد ارزش قائل نشدن براي نعمتهاي الهي و عدم برخورداري از مواهب و بهره هاي زندگي نيست.

جبرئيل امين به رسول اكرم (ص) گفت: يا رسول الله! از سوي خداوند متعال، حامل هداياي گرانبهايي براي شما هستم؛ سپس آنها را بر شمرد، از جملة آنها زهد بود. رسول خدا (ص) از جبرئيل تفسير آن را جويا گردید.

جبرئيل گفت: زاهد كسي می باشد كه دوستدار خالقش را دوست مي دارد و دشمن خالقش را به دشمن مي گيرد. زاهد كسي می باشد كه در مواردي حتي از بهره گیری هاي مشروع و حلال چشم مي پوشد و هيچ گاه به حرام چشم نمي دوزد، زيرا مي داند حلال خدا مورد حسابرسي و حرام او نيز ماية كيفر و عقاب می باشد.

شما می توانید مطالب مشابه این مطلب را با جستجو در همین سایت بخوانید                     
  • زهد در كلام امير مؤمنان (ع)
  • اميرالمؤمنين در پاسخ سؤال شخصي فرمود: «اي مرد! فلاح و سعادت مردم دنيا بر سه پايه استوار می باشد:

1- دانشمند پاك سيرتي كه دانش خويش را به كار گيرد؛ 2- ثروتمندي كه از بذل مال در راه خدا و دين،‌كوتاهي نكند؛ 3- فقيري كه صابر باشد. در غير اين صورت، واي به حال جامعه؛ سپس فرمود: اي سائل! از اجتماع ظاهري مردم در مساجد مغرور مباش، زيرا هستند جماعتي كه بدنهايشان يك جا و قلوبشان متفرق می باشد. مردم به سه دسته‌اند:

  • زاهد؛ 2- راغب؛ 3- صابر

زاهد كسي می باشد كه نسبت بدانچه به دستش مي آيد خشنود نشود و از آن چیز که كه از دستش مي رود آزرده خاطر و نااميد نگردد، ولي راغب كسي می باشد كه مشتاق می باشد ثروتمند گردد و تنها به ثروت مي انديشد و از هر راهي در پي جستجوي مال مي رود و به تكاثر مي پردازد و از كسب حرام باكي ندارد.

شما می توانید تکه های دیگری از این مطلب را در شماره بندی انتهای صفحه بخوانید              

وقتي سخن امام به اينجا رسيد، سائل گفت: نشانه هاي مؤمن چيست؟ امام پاسخ داد: «بشر مؤمن هميشه بدانچه كه خدا براي او مقرر داشته نظر مي افكند و به آن عشق مي‌ورزد و از آن چیز که كه خدا او را بر حذر داشته بيزار می باشد.»

همچنين علي (ع) فرموده می باشد: «لازهد كالكف عن الحرام؛ هيچ زهدي همچون بازداشتن خود از حرام نيست». در ديوان اشعار منسوب به آن حضرت اين رباعي به چشم مي‌خورد:

انما زهدالفتي قصرالأمل                            لابأكل المر لالبس الشمل

       خذ بأمرالله و أترك مانهي                          والبس الخزوكل لحم الخمل      

ترجمه: «زهد همان پرهيز از آرزومندي افراطي می باشد، نه خوردن غذاي سخت و پوشيدن لباس خشن، پس دز زندگي تابع دستورات خدا باش و از محرمات و موارد نهي او دوري گزين، گر چه لباس فاخربپوشي و غذايي از گوشت گرانبها بخوري، سعدي مي‌گويد :

زاهدي، در لباس پوشي نيست          زاهد پاك باش و اطللس پوش

در سيرة عملي آن امام (ع) آمده می باشد:

«لما يفرغ من الجهاد يتفرغ لتعليم الناس و القضاء بينهم فاذا فرغ من ذلك اشتغل في حائط له يعمل فيه بيده و هو مع ذلك ذاكر الله تعالي؛

هنگامي كه از جبهه باز مي گشت، به تعليم مردم و گسترش فرهنگ اسلامي مي پرداخت، به قضاوت در ميان مردم همت مي گمارد و زیرا از اين دو فراغت مي‌يافت و در زمين زراعتي خود به كار مي پرداخت، ولي همواره به ياد خدا مشغول بود.»

علي (ع) فرمود:

«الدنيا خلقت لغيرها و لم تخلق لنفسها ؛ دنيا براي غير خود آفريده شده، نه براي خود». آري دنيا را بايد براي آخرت جست و گرنه غیر از دنياپرستي نتيجه اي نخواهد داشت، زيرا در نظر داشتن دنيا به عنوان يك هدف و نه گذرگاه، روحية فرار از آخرت و غفلت از آن را در پي دارد، چنان كه علي (ع) مي فرمايد: «فمن احب الدنيا و تولاها ابغض الاخره و عاداها؛ كسي كه دنيا پرست باشد و به آن روي آورد، از آخرت بيزار مي گردد و نسبت به آن دشمني مي‌ورزد». راز اين مسأله نيز روشن می باشد، زيرا دنيا و آخرت نمي توانند هر دو با هم اصالت داشته و هدف نهايي باشند؛ زيرا به فرمودة آن حضرت: «ان الدنيا و الاخرة عدوان متفاوتان و سبيلان مختلفان؛ بدون ترديد، دنيا و آخرت دو خصم جداي از يكديگر و متضادند و دو راه مختلف و خلاف همديگرند»، و بر اين اساس، هشدار مي‌دهد كه : «كلما قرب من واحد بعد من الآخر؛ به هر يك از اين دو نزديك شويم به همان مقدار از ديگري فاصله مي گيريم». همچنين آن حضرت رهنمود مي داد كه : «يا نوف طوبي للزاهدين في الدنيا الراغبين في الآخرة » اي نوف! خوشا به حال بي اعتنايان نسبت به دنيا و علاقمندان به آخرت» و در بياني ديگر فرموده می باشد: «مرارة الدنيا حلاوة الآخرة و حلاوة الدنيا مرارة الاخرة؛ مرارت و سختي دنيا در راه انجام وظايف الهي، راحتي و لذت اخروي را در پي دارد، و لذت جويي و روي آوردن به راحت طلبي در دنيا، مشقتهاي آخرت را به همراه دارد.»

دين و دنيا دو ضد يكديگرند                      هر كجا دين بود درم نخرند

تا چنين طالبي تو دنيا را                          كي تواني بديد عقبي را

شيخ بهايي مي گويد:

ما با مي و مينا سر تقوي داريم                    دنيا طلبيم و ميل عقبي داريم

كي دنيي و دين به يكديگر جمع شوند          اين می باشد كه ما نه دين نه دنيا داريم

ابونعيم در حليله الاولياء از عمار ياسر نقل مي كند كه : پيامبر اكرم فرمود:

«يا علي ان الله تعالي قدزينك بزينة لم تزين العباد أحب الي الله تعالي منها هي زينة الأبرار عند الله عز و جل الزهد في الدنيا؛

اي علي! خداي متعال تو را به زينتي آراسته كه در پيشگاه خداوند، بندگان به زينتي محبوبتر از آن آراسته نشده اند و آن زهد ورزيدن در دنياست كه زينت در درگاه خداوندي می باشد.

همچنين در كنزالعمال آمده می باشد:


پاسخ دهید